Dacă pentru tine baschetul înseamnă aruncări de trei puncte și Dumnezeu, atunci da, este o atracție incredibilă cu opțiuni de meniu și sunet incredibile. Poți crea totul, de la jucători la terenuri de joc și turnee. Cu toate acestea, problema mea este în modul multiplayer, unde întâlnești jucători care fac doar aruncări de trei puncte. Ce fel de joc de baschet este dacă joci doar cu aruncări de trei puncte? Și CPU-ul clasic, dacă pierde, face tot posibilul să recupereze, dar dacă câștigă, este complet aleatoriu și poți face orice pe teren. Partea care m-a făcut să râd sunt cadourile din vestiar. Cât de norocos pot fi să primesc o carte de posesie și să obțin singurul jucător pe care îl am, și apoi să deschid imediat un pantheon și să obțin din nou singurul jucător pe care îl am? Este ridicol, nu oferi cadouri dacă algoritmul este defect... Acum, după ce l-am jucat, trebuie să spun că petrecem prea mult timp cu jocurile sportive. Toate vor să pară că merită banii. Creează ceva frumos, dar nu primești satisfacție. Hai, avem Paul Silver, Paul Gold, Paul Pink, Paul Opal, Paul Diamond, Paul Fiery, Paul Turbo. Joci cu cineva și nu știi ce vei primi. De ce există atât de multe versiuni ale aceluiași jucător? 5vs5 devine monoton, iar în multiplayer, se rezumă doar la aruncări de trei puncte... Minunat, bine făcut, băiete. După multă implicare, am realizat că toată lumea este mulțumită doar văzând o minge portocalie. Nu pot înțelege de ce cuiva i-ar plăcea ceva atât de rigid. Totul este înlocuit în era de astăzi, și noi spunem mulțumesc, când centrii se uită la minge în loc să prindă recuperări și jucătorii din CPU ies singuri în afara terenului și alte absurdități
αν για σας μπάσκετ σημαίνει τρίποντο και Άγιος ο Θεός τότε ναι, είναι ένα απίστευτο οφθαλμολουτρο με απίστευτα menu επιλογές και ήχο, μπορείς να φτιάξεις τα πάντα από παίχτη γήπεδο διοργανώσεις. το θέμα μου εμένα πάντως χαλάει στο multiplayer όπου πας ψαρακλας και σου κοπανανε οι παλιοί μόνο με τρίποντα, δλδ τι μπάσκετ να παίξεις μόνο με τρίποντα;
και το κλασικό η cpu άμα χάνει γίνονται τα πάντα για να σε φτάσει, άμα κερδίζει εντελώς τυχαία μπορείς να κάνεις τα πάντα στο παρκέ.
εκεί που γέλασα για όλη μια φορά είναι στα δώρα που δίνει στο locker, δλδ πόσο τυχερός μπορεί να είμαι που να μου δίνει possession card και να πετυχαίνω τον μοναδικό παίχτη που έχω και μετά καπάκι να ανοίγω pantheon και να πετυχαίνω τον μόνο παίχτη που έχω, είναι για γέλια τελικά, μην δίνεις ρε δώρα άμα ο αλγόριθμος είναι σπασμένος....
τώρα που το έπαιξα έχω να πω ότι πολύ ασχολούμαστε με αθλητικούς τίτλους, όλοι θέλουν να σου φανεί τα λεφτά. φτιάχνουν κάτι όμορφο αλλά δεν παίρνεις καμία ευχαρίστηση, έλεος δλδ υπάρχει ο Παύλος ασημί, ο Παύλος χρυσός ο Παύλος ροζ ο Παύλος όπαλ ο Παύλος ο Διαμαντέ ο Παύλος ο φλογερός ο Παύλος ο τούρμπο δλδ παίζεις με κάποιους και δεν ξέρεις τι θα σε βρει, δλδ γιατί να υπάρχουν τόσες εκδοχές ενός παίχτη; το 5vs5 καταντάει μονότονο, και στο μυλτιπλειερ απλά ρίχνει τρίποντα..... φοβερό ρε μάγκας μπράβο
μετά από πολύ ενασχόληση κατάλαβα ότι όλοι ειναι ικανοποιημένοι απλά να βλέπουν πορτοκαλί μπάλα, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να σου αρέσει κάτι που είναι τόσο ξύλινο; όλο υποκατάστατα στην σημερινή εποχή και λέμε και ευχαριστώ, που η σέντερ κοιτάνε την μπάλα αντί να πάρουν ριπαουντ, η παίχτες στην cpu βγαίνουν μόνοι τους εκτός γηπέδου και άλλες φρικαλεότητες
