Nu l-aș recomanda nimănui. În primul rând, problema principală constă în faptul că marginile corpului principal nu sunt suficient de curbate în punctele unde îl ții, ci mai degrabă dreptunghiulare, rezultând în "săpatul" în degete atunci când apăsați pentru a înțepa ceva de mâncat. După 5-6 înghițituri, devine enervant.
De asemenea, a doua chestiune importantă este că, dacă ești dreptaci, utilizarea sa este tot enervantă. Vă voi explica de ce. Pe ultimul "dinte" al furculiței, există zimți pentru a o folosi ca pe un cuțit. Deci, atunci când o ții cu mâna dreaptă și o aduci aproape de gură pentru a mânca, trebuie să fii atent pentru că aceste zimți se prind de marginea buzelor tale și de obicei la îmbinarea buzei superioare și inferioare. Nu poți întoarce furculița cu susul în jos pentru că panta pe care o are face foarte incomod să o ții altfel. Prin urmare, sfârșești prin a fi atent cum îți pui furculița în gură.
Δεν θα το πρότεινα σε κανέναν. Αρχικά το πρώτο πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι οι άκρες του κυρίως σώματος στα σημεία που το κρατάς δεν είναι αρκετά κυρτές,άλλα ορθογωνικές θα έλεγα, με αποτέλεσμα να σου "μπαίνει" στα δάχτυλα όταν το πιέζεις για να τρυπήσει κάτι να φας. Μετά από 5-6 πιρουνιές γίνεται εκνευριστικό.
Επίσης, το δεύτερο σημαντικό είναι το γεγονός ότι αν είσαι δεξιόχειρας είναι πάλι εκνευριστική η χρήση του. Εξηγώ γιατί. Στο τελευταίο "δόντι" του πιρουνιού υπάρχουν οδοντώσεις για να το χρησιμοποιήσεις σαν μαχαίρι. Όταν λοιπόν το κρατάς με το δεξί χέρι και πλησιάζεις στο στόμα για να φας πρέπει να είσαι προσεχτικός καθότι αυτές οι οδοντώσεις πιάνονται στην άκρη των χειλιών σου και συνήθως στην ένωση του πάνω με το κάτω χείλος. Να γυρίσεις ανάποδα το πιρούνι δεν μπορείς γιατί η κλίση που έχει το κάνει πολύ άβολο να το κρατήσεις αλλιώς. Συνεπώς καταλήγεις να προσέχεις πώς θα βάλεις στο στόμα το πιρούνι.
