Prima dată am avut contact cu acest tip de miere, pe care am cumpărat-o din curiozitate datorită descrierii „picante”. Am cumpărat din recolta de toamnă.
Pentru prima degustare eram pregătit.
Însă nu eram pregătit pentru dependența pe care o provoacă această dulceață ascunsă și, în același timp, ușoara amăreală.
Amăreală care însă mi-a amintit de zahărul ars.
De altfel, există destule alimente sau băuturi care, deși sunt amare, plac celor care le consumă. Vezi tonic, bere, grapefruit, dulciuri la lingură din citrice etc.
Am ascuns borcanul pentru că îl aveam pe blat și de fiecare dată când luam o lingură, borcanul s-a golit rapid sub jumătate.
Mierea deja „se zaharisise” (așa cum era de așteptat, de altfel), dar textura ei era foarte plăcută, cremoasă, fără senzația că mesteci bucăți de zahăr, așa cum se întâmplă la mierile de flori zaharisite.
Πρώτη φορά επαφή με αυτό το μέλι που το πήρα από περιέργεια λόγω της "πικάντικης" περιγραφής. Αγόρασα φθινοπωρινής σοδειάς.
Για την πρώτη, γευστική, επαφή ήμουν προετοιμασμένος.
Όμως δεν ήμουν προετοιμασμένος για τον εθισμό που προκαλεί αυτή η κρυμμένη γλύκα και ταυτόχρονα η ελαφριά πίκρα.
Πίκρα η οποία όμως μου θύμισε καμμένη ζάχαρη.
Άλλωστε είναι αρκετά τρόφιμα ή ποτά τα οποία παρόλο που είναι πικρά αρέσουν σε αυτούς που τα καταναλώνουν. Βλέπε τόνικ, μπύρα, γκρέιπφρουτ, γλυκά του κουταλιού από εσπεριδοειδή κ.α.
Έκρυψα το βάζο γιατί το είχα στον πάγκο και κάθε φορά αδειάζοντας μια κουταλιά της σούπας, το βάζο έφτασε γρήγορα κάτω από τη μέση.
Το μέλι είχε ήδη "ζαχαρώσει" (όπως αναμενόταν βέβαια) αλλά η υφή του ήταν πολύ ευχάριστη, κρεμώδης χωρίς την αίσθηση ότι μασάς κομματάκια ζάχαρης όπως συμβαίνει σε ζαχαρωμένα ανθόμελα.
