Am avut așteptări mari de la acest Call of Duty, având în vedere că a fost realizat doar de Treyarch și a avut 4 ani de dezvoltare (cea mai lungă perioadă dintre toate CoD-urile lansate), iar rezultatul final a fost pur și simplu dezamăgitor.
Campania a început destul de promițător, cu nivele foarte frumoase și referințe la jocuri vechi. A început să introducă fire narative interesante, precum Pantheon, un grup din cadrul CIA care încearcă să preia controlul, Cradle, o armă biochimică ce provoacă halucinații și îi face pe cei afectați agresivi, un trădător ascuns responsabil pentru capcana pusă de Menendez în Panama în povestea din Black Ops 2 și trecutul misterios al protagonistului. Ce a rezolvat din toate acestea? NIMIC. Fără să dau spoilere, exact când te aștepți la un plot twist puternic înainte de final, jocul pur și simplu se termină, poate chiar cu cea mai anti-climactică ultimă misiune din serie, lăsând restul pentru sequel-uri. Din punctul meu de vedere, campaniile Call of Duty au luat-o la vale de când au decis să le pună pe toate într-o singură lume și să creeze un Cinematic Universe. Nicio poveste nu mai este completă și lasă multe lucruri pentru următoarele jocuri.
Multiplayer-ul este cel mai îndepărtat lucru de Black Ops pe care l-am jucat în ultimii ani. Hărțile sunt în stilul Modern Warfare 2019: mari, haotice și fără flux. De fapt, majoritatea sunt literalmente luate din harta warzone a Black Ops 7, pe care o puteți vedea momentan în theater mode.
Noul omni movement este plăcut de folosit în anumite scenarii, dar când dai de oameni care fac slide și jump peste tot, de parcă hărțile ar fi făcute din săpun, îți dai seama că nu e cea mai bună adiție. Armele sunt ok ca utilizare și personalizare (deși, din nou, multe au nume greșite). Combat roles au fost adiții plăcute. Multiplayer-ul, deși a început serios, a ajuns ca Fortnite, ba chiar mai rău, vânzând skin-uri crossover extrem de scumpe care nu au nicio legătură cu jocul sau seria. Ce legătură au țestoasele ninja și American Dad cu Call of Duty?
Cel puțin Fortnite este un joc gratuit și nu se autointitulează thriller de spionaj în perioada Războiului din Golf.
Zombies, din fericire, este într-o stare mult mai bună, având acum 6 hărți originale care nu reutilizează misiuni din campanie și fiecare are propriul quest/boss și wonder weapon.
De data aceasta există și un main crew după 6 ani de absență. Continuă cu sistemele din Cold War, făcând câteva modificări necesare pentru a menține jocul interesant și pentru a aduna upgrade-uri chiar și la rundele avansate. Hărțile sunt toate foarte reușite, iar povestea zombilor a revenit unde trebuia, continuând povestea din Black Ops: Cold War fără paranteze ca în Vanguard și MW3.
Gameplay-ul bun (care e deja garantat la CoD), zombies și designul nivelelor din campanie sunt cele care îl salvează puțin, dar per total a fost o mare dezamăgire.
Περίμενα αρκετά από αυτό το Call of Duty μιας και το έφτιαχνε η Treyarch μόνη της και είχε 4 χρόνια ανάπτυξης (τον περισσότερο χρόνο από όλα τα CoD που έχουν βγεί) και το τελικό αποτέλεσμα ήταν απλά απογοητευτικό.
Το campaign ξεκίνησε αρκετά υποσχόμενο με πολύ ωραία levels και αναφορές σε παλιά παιχνίδια. Άρχισε να θέτει ενδιαφέροντα plot threads όπως το Pantheon, ένα γκρούπ μέσα στη CIA που προσπαθεί να αποκτήσει τον έλεγχο, το Cradle ένα βιοχημικό όπλο που προκαλεί παραισθήσεις και κάνει τα θύματά του να γίνονται επιθετικά, ένας κρυφός προδότης που ευθήνεται για την παγίδα που είχε στήσει ο Menendez στον Παναμά στην ιστορία του Black Ops 2 και το μυστηριώδες παρελθόν του πρωταγωνιστή. Τι έλυσε από όλα αυτά? ΤΙΠΟΤΑ. Χωρίς να κάνω spoil την ιστορία, εκεί που περιμένεις ένα δυνατό plot twist πριν τέλος, το παιχνίδι απλά τελειώνει, ίσως και στην πιο anti-climactic τελευταία αποστολή της σειράς και τα αφήνει τα υπόλοιπα για sequels. Κατά τη γνώμη μου, τα call of duty campaigns πήρανε την κάτω βόλτα από τότε που αποφάσισαν να τα βάλουν όλα σε έναν κόσμο και να δημιουργήσουν Cinematic Universe. Καμία ιστορία πια δεν είναι ολοκληρωμένη και αφήνει πολλά πράγματα για τα επόμενα παιχνίδια.
Το multiplayer είναι ότι πιο απόμακρο από Black Ops παίξει τα τελευταία χρόνια. Τα maps είναι στο στυλ του Modern Warfare 2019: μεγάλα, χαοτικά και χωρίς ροή. Μάλιστα τα περισσότερα είναι κυριολεκτικά βγαλμένα από το warzone map του Black Ops 7, το οποίο μπορείτε να δείτε σε theater mode προς το παρόν.
Το καινούριο omni movement είναι ωραίο να χρησιμοποιείς σε κάποια σενάρια, αλλά όταν αντιμετωπίζεις άτομα που κάνουν slide και jump ολούθε, λες και είναι φτιαγμένα τα maps από σαπούνι, αντιλαμβάνεσαι πως δεν είναι και η καλύτερη προσθήκη. Τα όπλα είναι εντάξει σαν χρήση και customization (αν και για ακόμα μια φορά πολλά είναι με λάθος ονόματα). Τα combat roles ήταν ευχάριστες προσθήκες. Το multiplayer ενώ ξεκίνησε σοβαρό, κατέληξε σαν το Fortnite και χειρότερα, πουλώντας πανάκριβα crossover skins που δεν έχουν τίποτα κοινό με το παιχνίδι και τη σειρά. Τι σχέση έχουν χελωνονιτζάκια και ο American Dad Call of Duty;
Τουλάχιστον το Fortnite είναι δωρεάν παιχνίδι και δεν αποκαλεί τον εαυτό του κατασκοπευτικό θρίλερ στην περίοδο του Πολέμου του Κόλπου.
Τα Zombies ευτυχώς είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση, με πλέον 6 αυθεντικές πίστες που δεν επαναχρησιμοποιούν campaign missions και έχουν όλες το δικό τους quest/ boss και wonder weapon.
Αυτή τη φορά επίσης υπάρχει και main crew μετά από 6 χρόνια απουσίας ενός. Συνεχίζει με τα συστήματα του cold war, κάνωντας κάποιες απαραίτητες ώστε να έχει ενδιαφέρον το παιχνίδι και να μαζεύεις για αναβαθμίσεις μέχρι και στα μεγαλύτερα rounds. Οι πίστες είναι όλες πολύ ωραίες και η ιστορία των ζόμπι επανήλθε εκεί που έπρεπε και αυτή συνέχισε του Black Ops: Cold War χωρίς να κάνει παρενθέσεις όπως το Vanguard και MW3.
Το καλό gameplay (που είναι δεδομένο για CoD πλέον), τα ζόμπι και το level design του campaign είναι αυτά που το σώζουν λίγο αλλά ήταν μεγάλη απογοήτευση.
