Cartea vorbește despre dragostea unui părinte pentru copilul său, din păcate traducerea în greacă pierde, deoarece vulpea mare este tradusă ca mamă și vulpița mică ca „micuțul”. În textul original nu se precizează genul pentru niciunul dintre cei doi. Eu îi citesc fiicei mele ca mamă și mică și asta o face să se identifice.
Ca și carte este minunată, transmite copilului mesajul că orice s-ar întâmpla și oricum ar fi, noi suntem mereu aproape de el și îl iubim, o confirmare de care au nevoie micuții noștri, mai ales în momentele dificile. O citim de un an și continuă să fie cartea preferată. Fetița mea, aproape 3 ani acum, o cere foarte des, mai ales în zilele în care este mai agitată și de multe ori când are vreo mică izbucnire emoțională, așa cum se întâmplă la această vârstă, mă privește și îmi spune „sunt o mică răutăcioasă și plângăcioasă și nimeni nu mă iubește” (exact ca în carte) ca să-mi arate că este pregătită pentru o îmbrățișare.
Cartea este adorată, o recomand cu toată încrederea.
Ah, și o mențiune deoarece văd multe recenzii care spun de ce nu există o figură paternă: lăsați-le și părinților singuri vreo carte pe care să o poată citi copiilor lor fără să le provoace întrebarea unde este tati/mami al meu.
Το βιβλίο μιλάει για την αγάπη ενός γονιού προς το παιδί του, δυστυχώς η μετάφραση στα ελληνικά χάνει καθώς η μεγάλη αλεπού μεταφράζεται ως μαμά και το μικρό αλεπουδακι ως "μικρός". Στο πρωτότυπο κείμενο δεν διευκρινίζεται γένος για κανέναν από τους δύο. Εγώ στην κόρη μου το διαβάζω ως μαμά και μικρή και αυτό την κάνει να ταυτίζεται.
Σαν βιβλίο είναι πανέμορφο, περνάει το μήνυμα στο παιδί πως ότι και αν γίνει και όπως και αν είναι εμείς είμαστε πάντα κοντά του και το αγαπάμε, μια επιβεβαίωση που χρειάζονται τα μικρά μας, ειδικά στις δύσκολες στιγμές. Το διαβάζουμε εδώ και 1 χρόνο και συνεχίζει να είναι αγαπημένο βιβλιο. Η μικρή μου, σχεδόν 3 πλέον, το ζητάει πολύ συχνά ειδικά σε μέρες που είναι πιο ανήσυχη και πολλές φορές όταν έχει κάποιο μικρό ξέσπασμα συναισθημάτων όπως συνηθίζεται σε αυτή την ηλικία, με κοιτάει και μου λέει " είμαι μια ανάποδη και γκρινιάρα μικρή και κανείς δεν με αγαπάει" (ακριβώς όπως στο βιβλίο) για να μου δείξει πως είναι έτοιμη για αγκαλιά.
Λατρεμένο το βιβλίο, το συνιστώ ανεπιφύλακτα.
Α και μια σημείωση καθώς βλέπω πολλές κριτικές που λένε γιατί δεν υπάρχει πατρική φιγούρα: αφήστε και στους μονογονεις κανένα βιβλίο που να μπορούν να διαβάσουν στα παιδάκια τους χωρίς να τους προκαλούν την ερώτηση εμένα που είναι ο μπαμπάς μου/η μαμά μου.
