L-am cumpărat din disperare, deoarece micuțul nostru urmează să împlinească un an în curând (continuăm alăptarea, în ceea ce privește laptele pe lângă alimentele solide) și, din păcate, somnul său este încă fragmentat, trezindu-se la fiecare oră și jumătate.
Această carte în special este, dincolo de inumană și incompletă, deoarece nu abordează situațiile bebelușilor alăptați.
În afară de asta, promovează metoda plânsului controlat. Copilul plânge timp de 3 până la 4 zile (scenariul fericit) continuu în pătuțul său, iar după ce decid că, indiferent cât de mult plâng, strigă, vomită etc., nu vor obține ceea ce vor, vor înceta să plângă și pur și simplu își vor internaliza orice anxietate au de atunci înainte. Este de la sine înțeles că îngrijitorul nu îi ia în brațe, nu le dă apă, nu face absolut nimic, doar stă lângă ei și le vorbește... 'acum te învățăm să dormi...' și haosul începe. Antrenament de somn teribil...
Este pentru părinți care pot suporta să își audă copilul plângând cu suspine (nu toți bebelușii sunt la fel, unii plâng puțin și alții mai mult) dar sunt hotărâți să rupă voința sugarului și să le arate cine este cu adevărat în control... Cartea afirmă că copilul poate plânge mult timp dar nu trebuie să cedăm... Lăsând un bebeluș să plângă, chiar dacă ești lângă el, pentru mult timp este abuz. Punct. Și toate celelalte sunt constatări nefericite pentru a acoperi inadecvarea mentală, nervoasă și fizică a părintelui care vrea o soluție rapidă... Este zicala bine cunoscută "Lasă-l să plângă puțin." Desigur... Această abordare este mai ușoară decât a oferi continuu tandrețe... Personal, sunt în favoarea autonomiei copilului în somn, totuși într-un mod care să nu cauzeze stres copilului, indiferent cât de mult durează acest proces... Pe scurt, după ce am citit această carte de două ori pentru a mă asigura că am înțeles semnificațiile, mărturisesc că în situația noastră nu numai că nu a avut efect, dar a cauzat daune mai mari în cele două ore în care am aplicat-o... Îmi pare rău că nu putem suporta imaginea unui bebeluș înecându-se în lacrimi stând în pătuț cu brațele ridicate pentru a fi luat în brațe... Nu există nimic mai rău în acest context când vorbim despre această grupă de vârstă... Este văzut ca fiind teribil de cei care pur și simplu nu pot suporta mult... Dar așa sunt copiii... Nesătui de atenție, dragoste și tandrețe, iar acesta este ceea ce fiecare părinte este chemat să gestioneze într-un mod constructiv în această prețioasă relație de dragoste bidirecțională...
Prin urmare, nu o recomand. Este metoda plânsului controlat și nimic altceva...
Το αγόρασα έχοντας απελπιστεί, καθώς κλείνει χρόνο ο μικρός μας σε λίγο (συνεχίζουμε με θηλασμό, όσον αφορά στο γάλα εκτός από τις στερεές τροφές) και δυστυχώς ο ύπνος του είναι διακεκομμένος ακόμη, του τύπου ξυπνάει ανα μιάμιση ώρα..
Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι, πέρα από απάνθρωπο και ελλιπές διότι δεν αναφέρεται στις περιοτωσεις μωρών που θηλάζουν.
Εκτός από αυτό αναδεικνύει τη μέθοδο ελεγχόμενου κλαματος. Το πάιδι χτυπιεται 3 με 4 μέρες (το ευτυχες σενάριο) συνεχόμενα στην κουνια του και αφού πάρει απόφαση ότι όσο και να κλαψει, φωνάξει, κάνει εμετό κλπ κλπ, δε θα περάσει το δικό του, θα σταματήσει το κλάμα και απλά θα εσωτερικέυει ό, τι άγχος έχει από εκείνο το χρονικο σημείο κι έπειτα.. Εννοείται ότι ο φροντιστής του δεν το παίρνει αγκαλιά, δεν του δίνει νερό δεν κάνει τπτ απολύτως απλά είναι δίπλα του και του μιλάει.. 'τώρα σε μαθαίνουμε να κοιμάσαι..' και από πίσω ο χαμός.. Τρομερή εκπαίδευση ύπνου...
Είναι για γονείς που αντέχουν να ακούνε το παιδί τους να κλαιει με λυγμούς (δεν είναι όλα τα μωρά ίδια αλλά κλαινε λίγο και άλλα πιο πολύ) αλλά είναι αποφασισμένοι να σπάσουν το τσαμπουκά στο βρέφος και να του δείξουν ποιος κάνει πραγνατικα κουμάντο... Στο βιβλίο γράφει ότι μπορεί το παιδί να κλαιει για ώρα αλλά δεν πρεπει να υποκυψουμε..Το να αφηνεις ένα μωρό να κλαιει, ακόμα κι αν είσαι δίπλα του, για ώρα είναι κακοποίηση. Τελεία. Και όλα τα υπόλοιπα είναι ευρήματα άτυχη για να καλύψει ο γονιός που θέλει τη γρήγορη λυση την ψυχική, νευρική και σωματική ανεπαρκεια του.. Είναι το γνωστό τσιτάτο "Άσε το και λίγο να κλάψει". Φυσικά... Πιο εύκολη είναι αυτή η αντιμετώπιση από τη συνεχή προσφορά τρυφερότητας.. Προσωπικά είμαι υπέρ της αυτονομησης του παιδιού στον ύπνο, ωστόσο με τρόπο που δε θα προακαλεσει στρες στο ίδιο το παιδί, όσο χρόνο κι αν απαιτεί αυτή η διαδικασία.. Με λίγα λόγια, έχοντας διαβάσει δις το εν λόγω βιβλίο, προκειμένου να σιγουρευτώ ότι έχω καταλάβει τα νοήματα, ομολογώ πως στη δικη μας περιοτωση οχι μόνο δεν είχε αποτέλεσμα αλλά έκανε για το 2ωρο εκείνο που το εφαρμόσαμε μεγαλύτερη ζημιά.. Συγγνώμη που δεν αντέχουμε στην εικόνα ενός μωρού να πνίγεται στο κλάμα καθιστός στην κούνια με τα χερια υψωμενα να το πάρουμε αγκαλιά.. Δεν υπάρχει τίποτα χείριστικο σε αυτό όταν μιλάμε για αυτό το ηλικιακο φάσμα.. Χείριστικο το βλέπουν όσοι απλά δεν μπορούν πολλά πολλά... Αλλά έτσι είναι τα παιδιά.. Αχόρταγα προσοχής, αγάπης και τρυφερότητας και αυτό είναι που καλείται κάθε γονιός να διαχειριστεί με εποιοκοδομητικο τρόπο σε αυτή την πολύτιμη αμφίδρομης αγάπης σχέση...
Συνεπώς δεν το προτείνω. Είναι η μέθοδος ελεγχόμενου κλαματος και τίποτε άλλο..