Setează locația de livrare pentru a vedea produsele în funcție de preferințele tale.
Livrare gratuită pentru expedieri de peste 500Lei!
Află mai multe
Matou locuiește în Pijom, puțin în afara Parisului, cu familia ei. Se întoarce zilnic de la școală pe jos și, într-o zi, observă afară de la moscheea orașului, foarte multe perechi de încălțăminte....
Matou locuiește în Pijom, puțin în afara Parisului, cu familia ei. Se întoarce zilnic de la școală pe jos și, într-o zi, observă afară de la moscheea orașului, foarte multe perechi de încălțăminte. Matou își creează un nou joc al ei, încercând în fiecare zi o altă pereche. Cu această experimentare va învăța, va începe să simtă ce înseamnă să te pui în...
Vârstă
de la 5 ani ani
Temă
Inteligență Emoțională, Diversitate, Educaționale
Număr de pagini
36
Copertă
Copertă tare
Anul publicării
2019
Editor
Ikaros
Nicio problemă, atâta timp cât este în termen de 14 zile. Vom veni să-l ridicăm sau poți alege Punctul Skroutz care ți se potrivește, complet gratuit de până la 2 ori pe an, și vă vom returna banii.
Matou locuiește în Pijom, puțin în afara Parisului, cu familia ei. Se întoarce zilnic de la școală pe jos și, într-o zi, observă afară de la moscheea orașului, foarte multe perechi de încălțăminte. Matou își creează un nou joc al ei, încercând în fiecare zi o altă pereche. Cu această experimentare va învăța, va începe să simtă ce înseamnă să te pui în pantofii, uneori și în locul, altcuiva. O carte delicată despre empatie și înțelegerea reciprocă de la autoarea cărții Cutia lui Silan, cu ilustrarea specială a Foteinei Tikkou.
Specificațiile sunt colectate de pe site-urile oficiale ale producătorilor. Te rugăm să verifici specificațiile înainte de a finaliza comanda. În cazul în care întâmpini probleme, raportează aici.
Una dintre cele mai bune cărți pe care le avem în biblioteca noastră pentru copii. Poate că mesajul este "greu" pentru copiii de această vârstă, dar alternanța cu pantofii îl face interesant și pot să-l urmărească.
Ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουμε στην παιδική βιβλιοθήκη μας. Μπορεί το μήνυμα να είναι "βαρύ" για τα παιδιά αυτής της ηλικίας αλλά η εναλλαγή με τα παπούτσια το κάνει ενδιαφέρον και μπορούν να το παρακολουθήσουν.
Carte minunată despre empatie și despre ce înseamnă să te pui în locul celuilalt, lucru care la început se întâmplă literalmente, iar apoi metaforic. Se poate citi de la grădiniță până la școala primară, unde copiii pot înțelege mai bine conceptul. Unii au fost critici față de faptul că în poveste există o moschee, poate că acest lucru spune mai multe despre propriile lor temeri decât despre cartea în sine, care vorbește clar despre empatie și acceptare.
Υπέροχο βιβλίο για την ενσυναίσθηση και το τι σημαίνει να μπαίνω στα παπούτσια του άλλου, που στην αρχή αυτό διαδραματίζεται κυριολεκτικά και στη συνέχεια μεταφορικά. Διαβάζεται από νηπιαγωγείο μέχρι και δημοτικό. όπου μπορούν να αντιληφθούν καλύτερα την έννοια. Κάποιοι στάθηκαν επικριτικά στο ότι στην ιστορία υπάρχει τζαμί, ίσως αυτό να λέει περισσότερα για τις δικές τους φοβίες παρά για το ίδιο το βιβλίο, που μιλά ξεκάθαρα για ενσυναίσθηση και αποδοχή.
O fetiță mică, Matou, locuiește puțin în afara Parisului. În fiecare zi se întoarce singură de la școală. Într-o zi, trece pe lângă o moschee și este impresionată de pantofii pe care îi vede la intrare. De atunci, merge zilnic la moschee și încearcă pantofii altora. Încearcă să descopere sexul, caracteristicile și psihologia posesorilor lor. Într-o vineri, mama ei îi promisese că vor ieși împreună la plimbare. Din cauza serviciului însă, nu reușește și Matou se supără foarte tare. Când, a doua zi, vede pe hol pantofii mamei sale și îi încearcă, înțelege multe lucruri...
O carte frumoasă pentru copii, care îi învață pe cei mici, într-un mod inteligent și original, un concept care în zilele noastre este greu de găsit. Empatia! Adică abilitatea cuiva de a se pune în locul celuilalt, în pantofii celuilalt, așa cum face Matou!
Referirea la moschee nu m-a deranjat deloc... Dimpotrivă, mi-a dat ocazia să le vorbesc copiilor mei despre alte religii și despre diferite clădiri de cult. De asemenea, despre obiceiuri speciale, cum ar fi faptul că înainte să intrăm într-o moschee, din respect, trebuie să ne descălțăm.
Deși tema cărții este foarte puternică, pentru mine ilustrația este slabă și ternă. Culorile îmi creează o stare de melancolie și, din punctul meu de vedere, nu îi ajută pe copii să se concentreze pe esență.
Aceeași părere o am și despre copertă...
Totuși, unul dintre băieții mei a observat ceva în pagini care îmi place foarte mult. Există o tehnică mixtă în ilustrație, adică unele sunt schițe, iar altele sunt fotografii. Ceva ca un colaj!
Deși cartea este potrivită pentru copii de la cinci ani, copiii mei (care au cinci ani și jumătate) nu au înțeles imediat mesajul ei. Am citit-o de mai multe ori și am avut și câteva discuții despre empatie și despre cum ne punem în locul celuilalt.
Cu siguranță, este o carte educativă potrivită pentru copii mici, doar că personal, nu m-a cucerit...
Poate pentru că atunci când am vizitat eu o moschee, era un miros deranjant, de la mulți pantofi lăsați afară, care mi-a lăsat o impresie neplăcută... Așa că, citind această carte, m-am simțit puțin ciudat...
Cu siguranță nu aș încerca niciun pantof străin, în afară de cel al mamei mele, așa cum a făcut Matou la final!
Ένα μικρό κορίτσι, η Ματού, μένει λίγο έξω από το Παρίσι. Κάθε μέρα γυρίζει μόνη της από το σχολείο. Μια μέρα, περνάει από ένα τζαμί κι εντυπωσιάζεται από τα παπούτσια που βλέπει στην είσοδό του. Από τότε, καθημερινά πηγαίνει στο τζαμί και δοκιμάζει τα παπούτσια των άλλων. Προσπαθεί να ανακαλύψει το φύλο, τα χαρακτηριστικά και την ψυχοσύνθεση των κατόχων τους. Μία Παρασκευή, η μαμά της, της είχε υποσχεθεί ότι θα πάνε βόλτα μαζί. Λόγω δουλειάς όμως δεν τα καταφέρνει και η Ματού θυμώνει πολύ. Όταν την επόμενη μέρα, βλέπει στον διάδρομο τα παπούτσια της μητέρας της και τα δοκιμάζει, καταλαβαίνει πολλά...
Ένα όμορφο παιδικό βιβλίο που μαθαίνει στα παιδάκια, με έξυπνο και πρωτότυπο τρόπο, μία έννοια που στις μέρες μας είναι δυσεύρετη. Την ενσυναίσθηση! Την ικανότητα δηλαδή κάποιου να μπαίνει στη θέση του άλλου, στα παπούτσια του άλλου, όπως κάνει η Ματού!
Η αναφορά στο τζαμί, δεν με ενόχλησε καθόλου… Απεναντίας, μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω στα παιδάκια μου για τις άλλες θρησκείες και τα διαφορετικά κτίρια λατρείας. Όπως επίσης για ιδιαίτερες συνήθειες, όπως ότι πριν μπούμε σε ένα τζαμί, από σεβασμό, πρέπει να βγάλουμε τα παπούτσια μας.
Αν και το θέμα του βιβλίου είναι πολύ δυνατό, για εμένα η εικονογράφηση είναι αδύναμη και μουντή. Τα χρώματα μου δημιουργούν μελαγχολία και κατά την δική μου άποψη δεν βοηθούν τα παιδιά να συγκεντρωθούν στην ουσία.
Την ίδια ακριβώς άποψη έχω και για το εξώφυλλο...
Ένα από τα αγοράκια μου όμως παρατήρησε κάτι στις σελίδες που μου αρέσει πολύ. Υπάρχει μεικτή τεχνική στην εικονογράφηση, δηλαδή, κάποια είναι σκίτσα, ενώ κάποια άλλα είναι φωτογραφίες. Κάτι σαν κολάζ!
Αν και το βιβλίο είναι κατάλληλο για παιδάκια από πέντε ετών, τα παιδάκια μου (που είναι πεντέμισι) δεν κατάλαβαν αμέσως το μήνυμά του. Το διαβάσαμε αρκετές φορές και κάναμε και κάποιες συζητήσεις για την ενσυναίσθηση και για το πώς μπαίνουμε στην θέση του άλλου.
Σίγουρα, είναι ένα διδακτικό βιβλίο κατάλληλο για μικρά παιδιά, απλά προσωπικά, δεν με κέρδισε...
Ίσως γιατί όταν εγώ είχα επισκεφθεί ένα τζαμί, υπήρχε μία ενοχλητική μυρωδιά, από τα πολλά παπούτσια που είχαν αφήσει έξω, που μου άφησε μία άσχημη αίσθηση... Διαβάζοντας λοιπόν αυτό το βιβλίο, ένιωσα λίγο περίεργα...
Σίγουρα δεν θα δοκίμαζα κανένα ξένο παπούτσι, εκτός της μαμάς μου, όπως έκανε στο τέλος η Ματού!
Următoarea carte a lui Halikiá va vorbi logic despre Coran și jihad, doar pentru a familiariza copiii. Adică, pantofii ar putea fi conectați doar la moscheea care este menționată constant și cu niciun alt loc, de exemplu, un magazin. Aș spune mai multe despre evident și despre motivațiile din spatele unor astfel de alegeri, în special în cărțile pentru copii, dar mă voi opri aici.
Το επόμενο βιβλίο της Χαλικιά λογικά θα μιλάει για το κοράνι και για την τζιχαντ, έτσι για να εξοικειώνονται τα παιδιά. Δηλαδή τα παπούτσια μπορούσαν να συνδεθούν μόνο με το τζαμί που αναφέρεται συνεχώς, και με κανένα άλλο μέρος, πχ μαγαζί. Θα έλεγα περισσότερα για τα αυτονόητα και τα κίνητρα τέτοιων επιλογών ειδικά σε παιδικά βιβλία αλλά το σταματώ εδώ.
Achiziție verificată
Deși nu sunt înnebunit de menționarea moscheii în poveste, totuși, aceasta servește ca o oportunitate pentru copil să se pună în locul mamei sale și să o înțeleagă.
Αν κ δεν τρελαίνομαι που αναφέρει η ιστορία για τζαμί, εν τούτοις αποτελεί αυτό η αφορμή για να έρθει το παιδί στη θέση της μητέρας του και να την καταλάβει.
Uimitoră și oportunitate pentru a face cunoștință cu alte religii care există printre noi în lumea multiculturală în care trăim.
Καταπληκτικό και ευκαιρία και για γνωριμία με άλλα είδη θρησκείας που υπάρχουν ανάμεσα μας στον πολυπολιτισμικό κόσμο που ζούμε.
Achiziție verificată
Carte excelentă. Transmite mesajul copiilor într-un mod foarte frumos!
Εξαιρετικό βιβλίο. Περνάει το μήνυμα στα παιδιά με πολύ όμορφο τρόπο!
Minunată carte plină de înțelegeri semnificative!
Υπέροχο βιβλίο γεμάτο νοήματα!
Achiziție verificată
Bun cu ilustrații bune
Καλό με καλή εικονογράφηση
Achiziție verificată
Carte minunată plină de înțelesuri.. Perfectă pentru copiii de grădiniță..
Φοβερό βιβλίο γεμάτο νόημα.. Τέλειο για παιδιά νηπιαγωγείου..
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Una dintre cele mai bune cărți pe care le avem în biblioteca noastră pentru copii. Poate că mesajul este "greu" pentru copiii de această vârstă, dar alternanța cu pantofii îl face interesant și pot să-l urmărească.
Ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουμε στην παιδική βιβλιοθήκη μας. Μπορεί το μήνυμα να είναι "βαρύ" για τα παιδιά αυτής της ηλικίας αλλά η εναλλαγή με τα παπούτσια το κάνει ενδιαφέρον και μπορούν να το παρακολουθήσουν.
Carte minunată despre empatie și despre ce înseamnă să te pui în locul celuilalt, lucru care la început se întâmplă literalmente, iar apoi metaforic. Se poate citi de la grădiniță până la școala primară, unde copiii pot înțelege mai bine conceptul. Unii au fost critici față de faptul că în poveste există o moschee, poate că acest lucru spune mai multe despre propriile lor temeri decât despre cartea în sine, care vorbește clar despre empatie și acceptare.
Υπέροχο βιβλίο για την ενσυναίσθηση και το τι σημαίνει να μπαίνω στα παπούτσια του άλλου, που στην αρχή αυτό διαδραματίζεται κυριολεκτικά και στη συνέχεια μεταφορικά. Διαβάζεται από νηπιαγωγείο μέχρι και δημοτικό. όπου μπορούν να αντιληφθούν καλύτερα την έννοια. Κάποιοι στάθηκαν επικριτικά στο ότι στην ιστορία υπάρχει τζαμί, ίσως αυτό να λέει περισσότερα για τις δικές τους φοβίες παρά για το ίδιο το βιβλίο, που μιλά ξεκάθαρα για ενσυναίσθηση και αποδοχή.
O fetiță mică, Matou, locuiește puțin în afara Parisului. În fiecare zi se întoarce singură de la școală. Într-o zi, trece pe lângă o moschee și este impresionată de pantofii pe care îi vede la intrare. De atunci, merge zilnic la moschee și încearcă pantofii altora. Încearcă să descopere sexul, caracteristicile și psihologia posesorilor lor. Într-o vineri, mama ei îi promisese că vor ieși împreună la plimbare. Din cauza serviciului însă, nu reușește și Matou se supără foarte tare. Când, a doua zi, vede pe hol pantofii mamei sale și îi încearcă, înțelege multe lucruri...
O carte frumoasă pentru copii, care îi învață pe cei mici, într-un mod inteligent și original, un concept care în zilele noastre este greu de găsit. Empatia! Adică abilitatea cuiva de a se pune în locul celuilalt, în pantofii celuilalt, așa cum face Matou!
Referirea la moschee nu m-a deranjat deloc... Dimpotrivă, mi-a dat ocazia să le vorbesc copiilor mei despre alte religii și despre diferite clădiri de cult. De asemenea, despre obiceiuri speciale, cum ar fi faptul că înainte să intrăm într-o moschee, din respect, trebuie să ne descălțăm.
Deși tema cărții este foarte puternică, pentru mine ilustrația este slabă și ternă. Culorile îmi creează o stare de melancolie și, din punctul meu de vedere, nu îi ajută pe copii să se concentreze pe esență.
Aceeași părere o am și despre copertă...
Totuși, unul dintre băieții mei a observat ceva în pagini care îmi place foarte mult. Există o tehnică mixtă în ilustrație, adică unele sunt schițe, iar altele sunt fotografii. Ceva ca un colaj!
Deși cartea este potrivită pentru copii de la cinci ani, copiii mei (care au cinci ani și jumătate) nu au înțeles imediat mesajul ei. Am citit-o de mai multe ori și am avut și câteva discuții despre empatie și despre cum ne punem în locul celuilalt.
Cu siguranță, este o carte educativă potrivită pentru copii mici, doar că personal, nu m-a cucerit...
Poate pentru că atunci când am vizitat eu o moschee, era un miros deranjant, de la mulți pantofi lăsați afară, care mi-a lăsat o impresie neplăcută... Așa că, citind această carte, m-am simțit puțin ciudat...
Cu siguranță nu aș încerca niciun pantof străin, în afară de cel al mamei mele, așa cum a făcut Matou la final!
Ένα μικρό κορίτσι, η Ματού, μένει λίγο έξω από το Παρίσι. Κάθε μέρα γυρίζει μόνη της από το σχολείο. Μια μέρα, περνάει από ένα τζαμί κι εντυπωσιάζεται από τα παπούτσια που βλέπει στην είσοδό του. Από τότε, καθημερινά πηγαίνει στο τζαμί και δοκιμάζει τα παπούτσια των άλλων. Προσπαθεί να ανακαλύψει το φύλο, τα χαρακτηριστικά και την ψυχοσύνθεση των κατόχων τους. Μία Παρασκευή, η μαμά της, της είχε υποσχεθεί ότι θα πάνε βόλτα μαζί. Λόγω δουλειάς όμως δεν τα καταφέρνει και η Ματού θυμώνει πολύ. Όταν την επόμενη μέρα, βλέπει στον διάδρομο τα παπούτσια της μητέρας της και τα δοκιμάζει, καταλαβαίνει πολλά...
Ένα όμορφο παιδικό βιβλίο που μαθαίνει στα παιδάκια, με έξυπνο και πρωτότυπο τρόπο, μία έννοια που στις μέρες μας είναι δυσεύρετη. Την ενσυναίσθηση! Την ικανότητα δηλαδή κάποιου να μπαίνει στη θέση του άλλου, στα παπούτσια του άλλου, όπως κάνει η Ματού!
Η αναφορά στο τζαμί, δεν με ενόχλησε καθόλου… Απεναντίας, μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω στα παιδάκια μου για τις άλλες θρησκείες και τα διαφορετικά κτίρια λατρείας. Όπως επίσης για ιδιαίτερες συνήθειες, όπως ότι πριν μπούμε σε ένα τζαμί, από σεβασμό, πρέπει να βγάλουμε τα παπούτσια μας.
Αν και το θέμα του βιβλίου είναι πολύ δυνατό, για εμένα η εικονογράφηση είναι αδύναμη και μουντή. Τα χρώματα μου δημιουργούν μελαγχολία και κατά την δική μου άποψη δεν βοηθούν τα παιδιά να συγκεντρωθούν στην ουσία.
Την ίδια ακριβώς άποψη έχω και για το εξώφυλλο...
Ένα από τα αγοράκια μου όμως παρατήρησε κάτι στις σελίδες που μου αρέσει πολύ. Υπάρχει μεικτή τεχνική στην εικονογράφηση, δηλαδή, κάποια είναι σκίτσα, ενώ κάποια άλλα είναι φωτογραφίες. Κάτι σαν κολάζ!
Αν και το βιβλίο είναι κατάλληλο για παιδάκια από πέντε ετών, τα παιδάκια μου (που είναι πεντέμισι) δεν κατάλαβαν αμέσως το μήνυμά του. Το διαβάσαμε αρκετές φορές και κάναμε και κάποιες συζητήσεις για την ενσυναίσθηση και για το πώς μπαίνουμε στην θέση του άλλου.
Σίγουρα, είναι ένα διδακτικό βιβλίο κατάλληλο για μικρά παιδιά, απλά προσωπικά, δεν με κέρδισε...
Ίσως γιατί όταν εγώ είχα επισκεφθεί ένα τζαμί, υπήρχε μία ενοχλητική μυρωδιά, από τα πολλά παπούτσια που είχαν αφήσει έξω, που μου άφησε μία άσχημη αίσθηση... Διαβάζοντας λοιπόν αυτό το βιβλίο, ένιωσα λίγο περίεργα...
Σίγουρα δεν θα δοκίμαζα κανένα ξένο παπούτσι, εκτός της μαμάς μου, όπως έκανε στο τέλος η Ματού!
Următoarea carte a lui Halikiá va vorbi logic despre Coran și jihad, doar pentru a familiariza copiii. Adică, pantofii ar putea fi conectați doar la moscheea care este menționată constant și cu niciun alt loc, de exemplu, un magazin. Aș spune mai multe despre evident și despre motivațiile din spatele unor astfel de alegeri, în special în cărțile pentru copii, dar mă voi opri aici.
Το επόμενο βιβλίο της Χαλικιά λογικά θα μιλάει για το κοράνι και για την τζιχαντ, έτσι για να εξοικειώνονται τα παιδιά. Δηλαδή τα παπούτσια μπορούσαν να συνδεθούν μόνο με το τζαμί που αναφέρεται συνεχώς, και με κανένα άλλο μέρος, πχ μαγαζί. Θα έλεγα περισσότερα για τα αυτονόητα και τα κίνητρα τέτοιων επιλογών ειδικά σε παιδικά βιβλία αλλά το σταματώ εδώ.
Deși nu sunt înnebunit de menționarea moscheii în poveste, totuși, aceasta servește ca o oportunitate pentru copil să se pună în locul mamei sale și să o înțeleagă.
Αν κ δεν τρελαίνομαι που αναφέρει η ιστορία για τζαμί, εν τούτοις αποτελεί αυτό η αφορμή για να έρθει το παιδί στη θέση της μητέρας του και να την καταλάβει.
Matou locuiește în Pijom, puțin în afara Parisului, cu familia ei. Se întoarce zilnic de la școală pe jos și, într-o zi, observă afară de la moscheea orașului, foarte multe perechi de încălțăminte. Matou își creează un nou joc al ei, încercând în fiecare zi o altă pereche. Cu această experimentare va învăța, va începe să simtă ce înseamnă să te pui în pantofii, uneori și în locul, altcuiva. O carte delicată despre empatie și înțelegerea reciprocă de la autoarea cărții Cutia lui Silan, cu ilustrarea specială a Foteinei Tikkou.
Specificațiile sunt colectate de pe site-urile oficiale ale producătorilor. Te rugăm să verifici specificațiile înainte de a finaliza comanda. În cazul în care întâmpini probleme, raportează aici.
Una dintre cele mai bune cărți pe care le avem în biblioteca noastră pentru copii. Poate că mesajul este "greu" pentru copiii de această vârstă, dar alternanța cu pantofii îl face interesant și pot să-l urmărească.
Ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουμε στην παιδική βιβλιοθήκη μας. Μπορεί το μήνυμα να είναι "βαρύ" για τα παιδιά αυτής της ηλικίας αλλά η εναλλαγή με τα παπούτσια το κάνει ενδιαφέρον και μπορούν να το παρακολουθήσουν.
Carte minunată despre empatie și despre ce înseamnă să te pui în locul celuilalt, lucru care la început se întâmplă literalmente, iar apoi metaforic. Se poate citi de la grădiniță până la școala primară, unde copiii pot înțelege mai bine conceptul. Unii au fost critici față de faptul că în poveste există o moschee, poate că acest lucru spune mai multe despre propriile lor temeri decât despre cartea în sine, care vorbește clar despre empatie și acceptare.
Υπέροχο βιβλίο για την ενσυναίσθηση και το τι σημαίνει να μπαίνω στα παπούτσια του άλλου, που στην αρχή αυτό διαδραματίζεται κυριολεκτικά και στη συνέχεια μεταφορικά. Διαβάζεται από νηπιαγωγείο μέχρι και δημοτικό. όπου μπορούν να αντιληφθούν καλύτερα την έννοια. Κάποιοι στάθηκαν επικριτικά στο ότι στην ιστορία υπάρχει τζαμί, ίσως αυτό να λέει περισσότερα για τις δικές τους φοβίες παρά για το ίδιο το βιβλίο, που μιλά ξεκάθαρα για ενσυναίσθηση και αποδοχή.
O fetiță mică, Matou, locuiește puțin în afara Parisului. În fiecare zi se întoarce singură de la școală. Într-o zi, trece pe lângă o moschee și este impresionată de pantofii pe care îi vede la intrare. De atunci, merge zilnic la moschee și încearcă pantofii altora. Încearcă să descopere sexul, caracteristicile și psihologia posesorilor lor. Într-o vineri, mama ei îi promisese că vor ieși împreună la plimbare. Din cauza serviciului însă, nu reușește și Matou se supără foarte tare. Când, a doua zi, vede pe hol pantofii mamei sale și îi încearcă, înțelege multe lucruri...
O carte frumoasă pentru copii, care îi învață pe cei mici, într-un mod inteligent și original, un concept care în zilele noastre este greu de găsit. Empatia! Adică abilitatea cuiva de a se pune în locul celuilalt, în pantofii celuilalt, așa cum face Matou!
Referirea la moschee nu m-a deranjat deloc... Dimpotrivă, mi-a dat ocazia să le vorbesc copiilor mei despre alte religii și despre diferite clădiri de cult. De asemenea, despre obiceiuri speciale, cum ar fi faptul că înainte să intrăm într-o moschee, din respect, trebuie să ne descălțăm.
Deși tema cărții este foarte puternică, pentru mine ilustrația este slabă și ternă. Culorile îmi creează o stare de melancolie și, din punctul meu de vedere, nu îi ajută pe copii să se concentreze pe esență.
Aceeași părere o am și despre copertă...
Totuși, unul dintre băieții mei a observat ceva în pagini care îmi place foarte mult. Există o tehnică mixtă în ilustrație, adică unele sunt schițe, iar altele sunt fotografii. Ceva ca un colaj!
Deși cartea este potrivită pentru copii de la cinci ani, copiii mei (care au cinci ani și jumătate) nu au înțeles imediat mesajul ei. Am citit-o de mai multe ori și am avut și câteva discuții despre empatie și despre cum ne punem în locul celuilalt.
Cu siguranță, este o carte educativă potrivită pentru copii mici, doar că personal, nu m-a cucerit...
Poate pentru că atunci când am vizitat eu o moschee, era un miros deranjant, de la mulți pantofi lăsați afară, care mi-a lăsat o impresie neplăcută... Așa că, citind această carte, m-am simțit puțin ciudat...
Cu siguranță nu aș încerca niciun pantof străin, în afară de cel al mamei mele, așa cum a făcut Matou la final!
Ένα μικρό κορίτσι, η Ματού, μένει λίγο έξω από το Παρίσι. Κάθε μέρα γυρίζει μόνη της από το σχολείο. Μια μέρα, περνάει από ένα τζαμί κι εντυπωσιάζεται από τα παπούτσια που βλέπει στην είσοδό του. Από τότε, καθημερινά πηγαίνει στο τζαμί και δοκιμάζει τα παπούτσια των άλλων. Προσπαθεί να ανακαλύψει το φύλο, τα χαρακτηριστικά και την ψυχοσύνθεση των κατόχων τους. Μία Παρασκευή, η μαμά της, της είχε υποσχεθεί ότι θα πάνε βόλτα μαζί. Λόγω δουλειάς όμως δεν τα καταφέρνει και η Ματού θυμώνει πολύ. Όταν την επόμενη μέρα, βλέπει στον διάδρομο τα παπούτσια της μητέρας της και τα δοκιμάζει, καταλαβαίνει πολλά...
Ένα όμορφο παιδικό βιβλίο που μαθαίνει στα παιδάκια, με έξυπνο και πρωτότυπο τρόπο, μία έννοια που στις μέρες μας είναι δυσεύρετη. Την ενσυναίσθηση! Την ικανότητα δηλαδή κάποιου να μπαίνει στη θέση του άλλου, στα παπούτσια του άλλου, όπως κάνει η Ματού!
Η αναφορά στο τζαμί, δεν με ενόχλησε καθόλου… Απεναντίας, μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω στα παιδάκια μου για τις άλλες θρησκείες και τα διαφορετικά κτίρια λατρείας. Όπως επίσης για ιδιαίτερες συνήθειες, όπως ότι πριν μπούμε σε ένα τζαμί, από σεβασμό, πρέπει να βγάλουμε τα παπούτσια μας.
Αν και το θέμα του βιβλίου είναι πολύ δυνατό, για εμένα η εικονογράφηση είναι αδύναμη και μουντή. Τα χρώματα μου δημιουργούν μελαγχολία και κατά την δική μου άποψη δεν βοηθούν τα παιδιά να συγκεντρωθούν στην ουσία.
Την ίδια ακριβώς άποψη έχω και για το εξώφυλλο...
Ένα από τα αγοράκια μου όμως παρατήρησε κάτι στις σελίδες που μου αρέσει πολύ. Υπάρχει μεικτή τεχνική στην εικονογράφηση, δηλαδή, κάποια είναι σκίτσα, ενώ κάποια άλλα είναι φωτογραφίες. Κάτι σαν κολάζ!
Αν και το βιβλίο είναι κατάλληλο για παιδάκια από πέντε ετών, τα παιδάκια μου (που είναι πεντέμισι) δεν κατάλαβαν αμέσως το μήνυμά του. Το διαβάσαμε αρκετές φορές και κάναμε και κάποιες συζητήσεις για την ενσυναίσθηση και για το πώς μπαίνουμε στην θέση του άλλου.
Σίγουρα, είναι ένα διδακτικό βιβλίο κατάλληλο για μικρά παιδιά, απλά προσωπικά, δεν με κέρδισε...
Ίσως γιατί όταν εγώ είχα επισκεφθεί ένα τζαμί, υπήρχε μία ενοχλητική μυρωδιά, από τα πολλά παπούτσια που είχαν αφήσει έξω, που μου άφησε μία άσχημη αίσθηση... Διαβάζοντας λοιπόν αυτό το βιβλίο, ένιωσα λίγο περίεργα...
Σίγουρα δεν θα δοκίμαζα κανένα ξένο παπούτσι, εκτός της μαμάς μου, όπως έκανε στο τέλος η Ματού!
Următoarea carte a lui Halikiá va vorbi logic despre Coran și jihad, doar pentru a familiariza copiii. Adică, pantofii ar putea fi conectați doar la moscheea care este menționată constant și cu niciun alt loc, de exemplu, un magazin. Aș spune mai multe despre evident și despre motivațiile din spatele unor astfel de alegeri, în special în cărțile pentru copii, dar mă voi opri aici.
Το επόμενο βιβλίο της Χαλικιά λογικά θα μιλάει για το κοράνι και για την τζιχαντ, έτσι για να εξοικειώνονται τα παιδιά. Δηλαδή τα παπούτσια μπορούσαν να συνδεθούν μόνο με το τζαμί που αναφέρεται συνεχώς, και με κανένα άλλο μέρος, πχ μαγαζί. Θα έλεγα περισσότερα για τα αυτονόητα και τα κίνητρα τέτοιων επιλογών ειδικά σε παιδικά βιβλία αλλά το σταματώ εδώ.
Achiziție verificată
Deși nu sunt înnebunit de menționarea moscheii în poveste, totuși, aceasta servește ca o oportunitate pentru copil să se pună în locul mamei sale și să o înțeleagă.
Αν κ δεν τρελαίνομαι που αναφέρει η ιστορία για τζαμί, εν τούτοις αποτελεί αυτό η αφορμή για να έρθει το παιδί στη θέση της μητέρας του και να την καταλάβει.
Uimitoră și oportunitate pentru a face cunoștință cu alte religii care există printre noi în lumea multiculturală în care trăim.
Καταπληκτικό και ευκαιρία και για γνωριμία με άλλα είδη θρησκείας που υπάρχουν ανάμεσα μας στον πολυπολιτισμικό κόσμο που ζούμε.
Achiziție verificată
Carte excelentă. Transmite mesajul copiilor într-un mod foarte frumos!
Εξαιρετικό βιβλίο. Περνάει το μήνυμα στα παιδιά με πολύ όμορφο τρόπο!
Minunată carte plină de înțelegeri semnificative!
Υπέροχο βιβλίο γεμάτο νοήματα!
Achiziție verificată
Bun cu ilustrații bune
Καλό με καλή εικονογράφηση
Achiziție verificată
Carte minunată plină de înțelesuri.. Perfectă pentru copiii de grădiniță..
Φοβερό βιβλίο γεμάτο νόημα.. Τέλειο για παιδιά νηπιαγωγείου..
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Achiziție verificată
Una dintre cele mai bune cărți pe care le avem în biblioteca noastră pentru copii. Poate că mesajul este "greu" pentru copiii de această vârstă, dar alternanța cu pantofii îl face interesant și pot să-l urmărească.
Ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουμε στην παιδική βιβλιοθήκη μας. Μπορεί το μήνυμα να είναι "βαρύ" για τα παιδιά αυτής της ηλικίας αλλά η εναλλαγή με τα παπούτσια το κάνει ενδιαφέρον και μπορούν να το παρακολουθήσουν.
Carte minunată despre empatie și despre ce înseamnă să te pui în locul celuilalt, lucru care la început se întâmplă literalmente, iar apoi metaforic. Se poate citi de la grădiniță până la școala primară, unde copiii pot înțelege mai bine conceptul. Unii au fost critici față de faptul că în poveste există o moschee, poate că acest lucru spune mai multe despre propriile lor temeri decât despre cartea în sine, care vorbește clar despre empatie și acceptare.
Υπέροχο βιβλίο για την ενσυναίσθηση και το τι σημαίνει να μπαίνω στα παπούτσια του άλλου, που στην αρχή αυτό διαδραματίζεται κυριολεκτικά και στη συνέχεια μεταφορικά. Διαβάζεται από νηπιαγωγείο μέχρι και δημοτικό. όπου μπορούν να αντιληφθούν καλύτερα την έννοια. Κάποιοι στάθηκαν επικριτικά στο ότι στην ιστορία υπάρχει τζαμί, ίσως αυτό να λέει περισσότερα για τις δικές τους φοβίες παρά για το ίδιο το βιβλίο, που μιλά ξεκάθαρα για ενσυναίσθηση και αποδοχή.
O fetiță mică, Matou, locuiește puțin în afara Parisului. În fiecare zi se întoarce singură de la școală. Într-o zi, trece pe lângă o moschee și este impresionată de pantofii pe care îi vede la intrare. De atunci, merge zilnic la moschee și încearcă pantofii altora. Încearcă să descopere sexul, caracteristicile și psihologia posesorilor lor. Într-o vineri, mama ei îi promisese că vor ieși împreună la plimbare. Din cauza serviciului însă, nu reușește și Matou se supără foarte tare. Când, a doua zi, vede pe hol pantofii mamei sale și îi încearcă, înțelege multe lucruri...
O carte frumoasă pentru copii, care îi învață pe cei mici, într-un mod inteligent și original, un concept care în zilele noastre este greu de găsit. Empatia! Adică abilitatea cuiva de a se pune în locul celuilalt, în pantofii celuilalt, așa cum face Matou!
Referirea la moschee nu m-a deranjat deloc... Dimpotrivă, mi-a dat ocazia să le vorbesc copiilor mei despre alte religii și despre diferite clădiri de cult. De asemenea, despre obiceiuri speciale, cum ar fi faptul că înainte să intrăm într-o moschee, din respect, trebuie să ne descălțăm.
Deși tema cărții este foarte puternică, pentru mine ilustrația este slabă și ternă. Culorile îmi creează o stare de melancolie și, din punctul meu de vedere, nu îi ajută pe copii să se concentreze pe esență.
Aceeași părere o am și despre copertă...
Totuși, unul dintre băieții mei a observat ceva în pagini care îmi place foarte mult. Există o tehnică mixtă în ilustrație, adică unele sunt schițe, iar altele sunt fotografii. Ceva ca un colaj!
Deși cartea este potrivită pentru copii de la cinci ani, copiii mei (care au cinci ani și jumătate) nu au înțeles imediat mesajul ei. Am citit-o de mai multe ori și am avut și câteva discuții despre empatie și despre cum ne punem în locul celuilalt.
Cu siguranță, este o carte educativă potrivită pentru copii mici, doar că personal, nu m-a cucerit...
Poate pentru că atunci când am vizitat eu o moschee, era un miros deranjant, de la mulți pantofi lăsați afară, care mi-a lăsat o impresie neplăcută... Așa că, citind această carte, m-am simțit puțin ciudat...
Cu siguranță nu aș încerca niciun pantof străin, în afară de cel al mamei mele, așa cum a făcut Matou la final!
Ένα μικρό κορίτσι, η Ματού, μένει λίγο έξω από το Παρίσι. Κάθε μέρα γυρίζει μόνη της από το σχολείο. Μια μέρα, περνάει από ένα τζαμί κι εντυπωσιάζεται από τα παπούτσια που βλέπει στην είσοδό του. Από τότε, καθημερινά πηγαίνει στο τζαμί και δοκιμάζει τα παπούτσια των άλλων. Προσπαθεί να ανακαλύψει το φύλο, τα χαρακτηριστικά και την ψυχοσύνθεση των κατόχων τους. Μία Παρασκευή, η μαμά της, της είχε υποσχεθεί ότι θα πάνε βόλτα μαζί. Λόγω δουλειάς όμως δεν τα καταφέρνει και η Ματού θυμώνει πολύ. Όταν την επόμενη μέρα, βλέπει στον διάδρομο τα παπούτσια της μητέρας της και τα δοκιμάζει, καταλαβαίνει πολλά...
Ένα όμορφο παιδικό βιβλίο που μαθαίνει στα παιδάκια, με έξυπνο και πρωτότυπο τρόπο, μία έννοια που στις μέρες μας είναι δυσεύρετη. Την ενσυναίσθηση! Την ικανότητα δηλαδή κάποιου να μπαίνει στη θέση του άλλου, στα παπούτσια του άλλου, όπως κάνει η Ματού!
Η αναφορά στο τζαμί, δεν με ενόχλησε καθόλου… Απεναντίας, μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω στα παιδάκια μου για τις άλλες θρησκείες και τα διαφορετικά κτίρια λατρείας. Όπως επίσης για ιδιαίτερες συνήθειες, όπως ότι πριν μπούμε σε ένα τζαμί, από σεβασμό, πρέπει να βγάλουμε τα παπούτσια μας.
Αν και το θέμα του βιβλίου είναι πολύ δυνατό, για εμένα η εικονογράφηση είναι αδύναμη και μουντή. Τα χρώματα μου δημιουργούν μελαγχολία και κατά την δική μου άποψη δεν βοηθούν τα παιδιά να συγκεντρωθούν στην ουσία.
Την ίδια ακριβώς άποψη έχω και για το εξώφυλλο...
Ένα από τα αγοράκια μου όμως παρατήρησε κάτι στις σελίδες που μου αρέσει πολύ. Υπάρχει μεικτή τεχνική στην εικονογράφηση, δηλαδή, κάποια είναι σκίτσα, ενώ κάποια άλλα είναι φωτογραφίες. Κάτι σαν κολάζ!
Αν και το βιβλίο είναι κατάλληλο για παιδάκια από πέντε ετών, τα παιδάκια μου (που είναι πεντέμισι) δεν κατάλαβαν αμέσως το μήνυμά του. Το διαβάσαμε αρκετές φορές και κάναμε και κάποιες συζητήσεις για την ενσυναίσθηση και για το πώς μπαίνουμε στην θέση του άλλου.
Σίγουρα, είναι ένα διδακτικό βιβλίο κατάλληλο για μικρά παιδιά, απλά προσωπικά, δεν με κέρδισε...
Ίσως γιατί όταν εγώ είχα επισκεφθεί ένα τζαμί, υπήρχε μία ενοχλητική μυρωδιά, από τα πολλά παπούτσια που είχαν αφήσει έξω, που μου άφησε μία άσχημη αίσθηση... Διαβάζοντας λοιπόν αυτό το βιβλίο, ένιωσα λίγο περίεργα...
Σίγουρα δεν θα δοκίμαζα κανένα ξένο παπούτσι, εκτός της μαμάς μου, όπως έκανε στο τέλος η Ματού!
Următoarea carte a lui Halikiá va vorbi logic despre Coran și jihad, doar pentru a familiariza copiii. Adică, pantofii ar putea fi conectați doar la moscheea care este menționată constant și cu niciun alt loc, de exemplu, un magazin. Aș spune mai multe despre evident și despre motivațiile din spatele unor astfel de alegeri, în special în cărțile pentru copii, dar mă voi opri aici.
Το επόμενο βιβλίο της Χαλικιά λογικά θα μιλάει για το κοράνι και για την τζιχαντ, έτσι για να εξοικειώνονται τα παιδιά. Δηλαδή τα παπούτσια μπορούσαν να συνδεθούν μόνο με το τζαμί που αναφέρεται συνεχώς, και με κανένα άλλο μέρος, πχ μαγαζί. Θα έλεγα περισσότερα για τα αυτονόητα και τα κίνητρα τέτοιων επιλογών ειδικά σε παιδικά βιβλία αλλά το σταματώ εδώ.
Deși nu sunt înnebunit de menționarea moscheii în poveste, totuși, aceasta servește ca o oportunitate pentru copil să se pună în locul mamei sale și să o înțeleagă.
Αν κ δεν τρελαίνομαι που αναφέρει η ιστορία για τζαμί, εν τούτοις αποτελεί αυτό η αφορμή για να έρθει το παιδί στη θέση της μητέρας του και να την καταλάβει.