Vogel's VLB 200: 4 stele [rezultat final foarte bun, asamblare și instalare destul de dificile, instrucțiuni mediocre -> proaste ... ceea ce în cele din urmă nedreptățește produsul ...]
Posibil ca mulți "entuziaști ai sunetului" să fi cumpărat la un moment dat "boxe periferice" (fie 2 sau mai multe) și să fi evitat propunerile wireless pentru a asigura calitatea stabilă a cablurilor; aceasta este în mare parte povestea mea. Și aici începe "răul": CABLURILE!
La un moment dat, ideea de a "aranja" haosul de cabluri a maturizat în mine și apoi m-am gândit să cumpăr (în sfârșit) suporturi pentru boxe.
De câteva luni, cumpărasem un suport de perete pentru televizor de la Vogel și eram mulțumit (Vogel's WALL 2305 fix 40''-80'' în contrast cu un altul chinezesc pe care l-am cumpărat puțin mai ieftin), am ales să le mai încredințez o dată... Grrrr (aici încep exclamațiile...).
În general, mâinile mele sunt... cred că la nivelul unui entuziast mediu... dar aici am petrecut... aproape o oră pentru primul... și motivul a fost clar instrucțiunile proaste (care necesită multă imaginație pentru a înțelege ce sunt toate acele lucruri pe care nu ți le spun... cum ar fi, de exemplu, să fii atent la distanța dintre bază și orice perete vertical - de pe suprafața de montare - deoarece difuzorul nu se va potrivi, dar vei fi făcut 5 găuri mari în peretele tău) precum și faptul că sunt necesare mai multe unelte (burghiu de 8 mm, șurubelniță electrică, 2 clești, nivel) care nu sunt incluse (în timp ce în suportul pentru televizor era un mic nivel, de exemplu...) deoarece în al doilea (unde deja știam "trucurile") nu am avut nevoie de mai mult de 10 minute!!
Deci, fii atent când îl alegi: este o alegere foarte bună pentru boxele periferice care cântăresc peste 5 kg (personal, am Yamaha NS-333) și necesită "baze mari", dar necesită multă răbdare la prima întâlnire. Un lucru bun este că piesele de plastic sunt "destul de rezistente" și nu se rup în timpul instalării, dar un dezavantaj este că probabil nu rezistă la "schimbarea poziției pentru a doua oară (îmi imaginez că dacă cineva se răzgândește și încearcă să le mute - probabil se vor rupe în timpul încercării de a le îndepărta de pe perete...). Difuzorul este bine plasat pe bază și arată frumos (în cele din urmă, aceasta este partea ușoară a procesului...)
Vogel’s VLB 200: 4 αστέρια [πολύ καλό τελικό αποτέλεσμα, αρκετά μεγάλη δυσκολία συναρμολόγησης & τοποθέτησης, μέτριες κακές οδηγίες … που αδικούν εν τέλει το προϊόν …]
Πιθανώς αρκετοί «ερασιτέχνες του ήχου» να έχετε αγοράσει κάποια στιγμή ‘περιφερειακά ηχεία’ (είτε 2 είτε περισσότερα) και να έχετε αποφύγει τις ασύρματες προτάσεις με σκοπό να εξασφαλίσετε την σταθερή ποιότητα των καλωδίων· περίπου αυτή είναι η δική μου ιστορία. Και εκεί ξεκινάει το «κακό»: ΚΑΛΩΔΙΑ!
Κάποια στιγμή λοιπόν ‘ωρίμασε’ μέσα μου η ιδέα να «συμμαζέψω» το χάος των καλωδίων και τότε ήρθε αναγκαστικά και η σκέψη να αγοράσω (επιτέλους) βάσεις για τα ηχεία.
Καθώς πριν λίγους μήνες είχα αγοράσει μια βάση τοίχου για την TV από την Vogel και είχα μείνει ευχαριστημένος (Vogel’s WALL 2305 σταθερή 40’’-80’’ προς μεγάλη αντίθεση για μια άλλη κινέζικης προέλευσης που αγόρασα λίγο φθηνότερα) επέλεξα να την εμπιστευτώ ξανά …. Γκρρρρ (εδώ αρχίζουν τα επιφωνήματα …).
Σε γενικές γραμμές, τα χέρια μου πιάνουν … νομίζω στο επίπεδο ενός μέσου ερασιτέχνη … αλλά εδώ έκανα … σχεδόν μια ώρα για την πρώτη … και ο λόγος ήταν ξεκάθαρα οι κακές οδηγίες (που απαιτούν πολύ φαντασία για να καταλάβεις τι είναι όλα εκείνα που … δεν σου λένε … όπως πχ να δίδεται προσοχή για την απόσταση της βάσης από τυχόν κάθετο – στην επιφάνεια τοποθέτησης – τοίχο αφού τότε δεν θα μπορεί να μπει το ηχείο αλλά θα έχετε κάνει 5 μεγάλες τρύπες στον τοίχο σας) καθώς και το ότι απαιτούνται αρκετά εργαλεία (8άρι τρυπάνι, ηλεκτρικό κατσαβίδι, 2 πένσες, αλφάδι) που δεν συμπεριλαμβάνονται (ενώ στην βάση της TV υπήρχε ένα μικρό αλφάδι, για παράδειγμα …) αφού στην δεύτερη (όπου πλέον ήξερα «τα κόλπα» δεν χρειάστηκα περισσότερο από 10 λεπτά!!).
Προσοχή λοιπόν σε εκείνον που θα την επιλέξουν: είναι πολύ καλή επιλογή για περιφερειακά ηχεία που ζυγίζουν πάνω από 5 κιλά (προσωπικά έχω τα NS-333 της Yamaha) και απαιτούν ‘μεγάλες βάσεις’ αλλά θέλουν αρκετή υπομονή στην πρώτη γνωριμία. Ένα καλό είναι ότι τα πλαστικά κομμάτια είναι ‘αρκετά ανθεκτικά’ και δεν διαλύονται κατά την τοποθέτηση αλλά ένα μείον ότι μάλλον δεν αντέχουν ‘αλλαγή θέσης για 2η φορά (φαντάζομαι ότι αν κάποιος μετανιώσει και επιχειρήσει να τα μετακινήσει – μάλλον θα σπάσουν κατά την προσπάθεια αφαίρεσής τους από τον τοίχο …).
Το ηχείο τοποθετείται καλά στη βάση και δείχνει όμορφα (αυτό άλλωστε είναι το εύκολο κομμάτι της διαδικασίας …)